uny są alfabetycznym pismem używanym przez ludy północnej Europy od pierwszego stulecia naszej ery aż do Średniowiecza. Służyły również jako system symboli używanych do magii i wróżenia. Zostały zarzucone kiedy rzymski alfabet stały się podstawowym pismem większości krajów europejskich, ale ich formy i znaczenia zachowały się w napisach i rękopisach.

Podstawową cechą, która odróżnia runiczny alfabet od innych alfabetów jest to, że każda runa (litera) ma własne znaczenie. Przykładowo a, b, i c są dźwiękami bez znaczenia wskazującymi pierwsze trzy litery w naszym alfabecie, ale nazwy trzech pierwszych run – fehu, uruz i turisaz – są słowami oznaczającymi odpowiednio bydło, żubra i olbrzyma. Mają one również magiczne i religijne znaczenie, przekształcające prosty proces pisania w magiczną czynność. Są stosowane w mantyce i do tworzenia magicznych zaklęć.

Runy przeżywają swój renesans, zarówno jako określony system symboli, jak i dywinacji. W tym ostatnim zakresie różnią się od Tarota czy Aniołów Kabały, bowiem – niezależnie od prognozowania przyszłości – dostarczają swoistego klucza do zrozumienia wiary ich twórców, sposobu życia, pojmowania roli Natury w ówczesnym świecie i bycia z nią. Ich związki ze światem przyrody były znacznie głębsze niż nasze własne w obecnych czasach, cechujące się szacunkiem i pokorą wobec sił Natury.
Nazwa futhark, podobnie jak alfabet, jest wyprowadzona od pierwszych sześciu liter runicznej sekwencji (f-u-th-a-r-k) i znacząco różni się od alfabetu łacińskiego. Alfabet runiczny, a w zasadzie pismo alfabetyczne, składa się z 24 liter, poczynając od F i kończąc na O i jest znany jako Futhark Starszy. Istnieje także jego odmiana, Futhark Młodszy, złożona z 16 znaków.

Unikalny porządek futharku i jego tradycyjny podział na trzy aetty (oetty) (oettir – rodzina) może mieć znaczenie w odczytywaniu, odszukiwaniu związków i wzajemnych powiązań pomiędzy poszczególnymi runami. Każdy oett jest poświęcony innemu bogowi. I tak pierwszy został powiązany z Freyem, drugi z Hagalem, a trzeci z Tyrem.
Futhark jest podróżą – duchową odyseją, podczas której napotykamy na różne przeszkody, przyjmujemy i wręczamy dary, uczymy się życiowych lekcji, pomagających nam w rozwoju, zarówno duchowym, jak i fizycznym. To w pełni osobisty, ale także mistyczny proces, w którym występują różne cykle, powtarzają się wzory.